Twintig jaar palliatieve zorg in Sint Anthonis: 'Hier is ruimte voor een lach én een traan'
SINT ANTHONIS – Hospice De Cocon in Sint Anthonis bestaat dit jaar twintig jaar. In het hospice wordt door zo’n zeventig vrijwilligers zorg geboden aan mensen die zich in de laatste fase van hun leven bevinden. "Je wordt er een rijker mens van om hier vrijwilliger te zijn."
Vrijwilligster Nellie Kuijpers is al vanaf het eerste uur bij het hospice betrokken. Na een informatieavond, twintig jaar geleden, was ze er al snel van overtuigd dat ze graag een bijdrage wilde leveren. "Wat mij fascineert, is hoe mensen omgaan met het gegeven dat ze weten dat hun leven eindigt. Ik zie hier dat dat op heel veel verschillende manieren gebeurt. En je wordt er zelf ook een rijker mens van."
Persoonlijke banden
Zo nu en dan komt het ook voor dat er een bekende van een van de vrijwilligers in het hospice komt te verblijven. "Ik ga zelf dan altijd persoonlijk naar die persoon toe",vertelt Kuijpers. "Dan leg ik uit dat ik vrijwilliger in het hospice ben en voor diegene kan komen zorgen. Als u dat niet prettig vindt, dan even goede vrienden. Dat begrijp ik. Dan vragen we een andere vrijwilliger. We zijn altijd met z’n tweeën, dus kunnen we de diensten opsplitsen en zelf verdelen. Maar in de praktijk is het nog nooit voorgekomen dat iemand zei: 'Nee, ik wil een andere vrijwilliger.' Meestal loopt dat heel soepel. En wanneer mensen in de terminale fase zitten, dan zijn dit soort dingen van ondergeschikt belang."
Status niet meer belangrijk
"In die fase zie je dat heel veel dingen wegvallen. Uit allerlei lagen van de samenleving hebben we gasten in het hospice, maar eenmaal aan de keukentafel is iedereen gelijk. Mensen hebben dan vaak samen een hele mooie klik. Dan is ‘status’ geen onderdeel meer, maar gaat het vooral om waar het in het leven echt om draait: elkaar liefhebben, je familie en je contacten."
Volgens Kuijpers ontstaat er veel liefde en medeleven tussen mensen die in het hospice verblijven. "Er gebeuren hier hele mooie dingen. Ik hoor vaak van mensen de opmerking: ‘Dat werken in een hospice is vast heel zwaar.’ Maar het is hier echt niet altijd zwaar. We hebben ook plezier met elkaar. Er is ruimte om te lachen en om te huilen. Dat bestaat hier allemaal."
Zorg aan huis
Naast de zorg in het hospice is het ook mogelijk om thuis palliatieve zorg te ontvangen, zowel overdag als in de nacht. Van dat laatste zijn, volgens vrijwilligster Nelly Hubers, weinig mensen op de hoogte. "Dat is heel erg jammer. We horen heel vaak dat mensen daar graag gebruik van hadden gemaakt. Doordat je thuis één-op-één zit met de persoon in kwestie, komen er hele persoonlijke gesprekken aan bod. Ze vertellen dan dingen aan mij die ze wellicht nog nooit in hun leven besproken hebben. Ik word er zelf ook een beter mens van. Het geeft heel veel vertrouwen. En als ik naar huis ga en die mensen zijn tevreden, dan is het voor mij helemaal goed", besluit Hubers.
